IKUWENTO MO SA PAGONG

Pumunta ka sa gubat

Kausapin mo ang mga kulisap.

Maghanap ka ng mga salaginto’t salagubang

Sa kanila ka makipaghuntahan.

Habulin mo ang mga tutubi,

Manghuli ka ng mga tipaklong,

Magpaliwanag ka sa kanila.

Doon,

Doon ka maghabol ng mga insekto.

Kapag inabot ka ng dilim,

Magpasama ka sa mga alitaptap,

Baka sakaling maliwanagan ka.

Ilahad mo ang argumento mo

Sa mga kuwago.

Siguradong hindi ka nila tutulugan.

Kapag hindi pa rin umubra,

Pumunta ka sa may ilog

Pero huwag ka ng maghanap

Ng matabang isda,

Bubugnutin mo lang din naman sila.

Sa mga palaka ka maglitanya

Dahil mukhang wala naman kayong pinagkaiba.

Kapag lumundag sila nang mabilis

Huwag mo nang habulin,

Malamang nairita na rin ‘yon sa’yo.

Maghanap ka ng hayop

Na medyo mabagal- bagal

Sa kanila mo ikuwento

Ang mga bulaan mong istorya

Baka sakaling di nila agad makuha

At paniwalaan ka.

Sa pagong...

Sa pagong mo ikuwento

Ang mga kasinungalingan mo. 

RESUREKSIYON

Mula sa kawalan

Galing sa kalawakan

Sa isang mahabang paglalakbay

Patungo sa kung saan

Naglakad ako sa mga ulap

Tumakbo- takbo ako sa purgatoryo

At pilit kong tinakasan ang impiyerno.

Sapagkat di lang isang beses akong namatay

Di lang miminsan akong pinagluksaan

Ng aking pamilya’t mga kaibigan

Ng mga taong di ko kilala

Di lang isang panahon silang lumuha

Dahil palagi nilang naririnig ang aking pagtangis

Ang aking paghingi ng tulong sa tuwina

Walang sigaw mula sa akin ang di nila naulinigan

Subalit wala naman silang nagawa

Sapagkat ako mismo ay paralisado

Ang isip, ang katawan at ang kaluluwa

Pinaslang ako ng taong minsa’y aking sininta

Mas ginusto niyang mamatay ako

Para mabuhay siya

Katawa- tawa.

Dahil ang bilis niyang nakalimot

Nawala sa kaniyang gunita

Na matagal naman na talaga akong patay

Inabutan na niya akong walang buhay.

Ginising niya lang akong muli

Binigyang- hininga lang ako ng kaniyang pag- ibig

Pinakilos ako ng kanyang pagmamahal.

Pero nalimot niya ‘yon.

Pinaglamayan ako.

Pinagsindihan ng kandila

At pinagdasalan.

Natapos ang pasiyam.

At ang apatnapung araw ng pagdadalamhati.

May bagong kamay akong nakikita sa liwanag.

At hawak- hawak niya ang aking puso.

Makinig ka,

Tulad ko rin 

Ikaw ay mamamatay

Subalit kahit walang katiyaka'y

Pipiliin mo pa ring muling mabuhay. 

LIBING

Hinukay ko na

Ang paglalagakan,

Ang pagtatapunan.

Malalim at malawak na

Ang butas na nagawa ko.

Singlalim ng ginawa mo noon.

Naipon ko ng lahat

Ang mga papel at plastik

Na regalo mo.

Plastik--

Na tulad mo,

Na  kahit ibaon nang pagkalalaim- lalim

At tabunan ng pagkarami- raming lupa

Ay di mabubulok at masisira.

Paulit- ulit

Mo akong pinatay,

Binuhay,

Pinatay...

At inilibing.

Hindi ako makagulapay

Sa sakit,

Sa kahihiyan.

Malas mo

May sa pusa ako.

At higit pa sa siyam na buhay,

Sa pinakamalakas na salamangka

Nakabangon akong muli

Para pagmultuhan ka.

Dala ko na ang pala.

Malapit ng magsimula ang seremonya,

Bago ko maihampas sa’yo ang lapida,

Ibabaon na kita.

Kasama ng ‘yong mga nasirang pangako ng pagsuyo,

Ng pagsinta,

Ng pag- ibig,

At ng paglimot.

Ililibing na kita,

Kasama ng ‘yong mga alaala.

WALA PA/ NA

Di ba wala na?

Sabi mo eh

Walang patutunguhan

Walang pupuntahan

Noon, di ba

Paulit- ulit kang

Wala akong mararating

Wala tayong mararating

Binalewala mo eh

Ang lahat- lahat

Wala akong itinira

Para sa sarili ko

Para sa ibang tao

Wala akong ibang inisip

Di mo man lang ba naisip 'yon?

Wala kang pakialam

Gusto mo lang

'Yong...gusto mo lang talaga

Wala eh

Sabi mo pa nga na,

Wala kang sinabing umasa ako

Dahil wala naman akong mapapala

Muntik ko ng di kayanin

Ang mga sinabi mo

Akala ko mawawala ako sa sarili

Naramdaman kong

Wala na talaga

Akong ibang pwede pang gawin

Nagwala ako nang nagwala

Hanggang sa napagod ako

Alam mo, di natapos doon

Napagod pa rin ako nang napagod

Araw- araw 'yon

Wala akong ibang ginagawa

Pero parang lagi akong hapong- hapo

Wala ka na talaga.

Akala ko

Wala ka na.

Bakit ka bumabalaik?

Bakit ka muling nagpapakita?

Sabi mo pa ngayon

Wala kang hindi gagawin

Nakaluhod ka

Umiiyak ka pa

Wala kang ibang bukambibig

Kundi panay paumanhin

Tumahan ka na

Hihingi na rin ako ng pasensiya

Tigilan mo na

Dahil talagang wala pa/ na.

ALIPIN

Hindi na sana ako gumawa pa ng ganitong tula.
Mahirap din kasi ang may kaaway.
:l

Ikaw na isang alipin
Nahihibang ka na ba?
Tila sinaniban ka ng masamang espirito. 
Napakalas ng loob mo. 
Lumalakad ka nang nakataas ang noo
Tinatapakan mo ang kahit sino. 
Nilalabanan mo ang lahat
Na para bang isa kang Mandirigma.
Hindi ka na talaga nahiya.

Nagmamando ka
At inuutusan mo ang kapwa mo mga alipin
Ang ulo mo ba’y napupuno na ng hangin?
Alipin,
Nagpapanggap kang magaling
Nililinlang mo ang lahat ng mabulaklak mong dila
Nilalansi mo sila ng mababangong salita.
Ipinamamarali mong ikaw ay edukado.
Ipinaaalala ko sa’yo
Hindi ganap ang karapatan mo
May katapat na halaga ang kalayaan
Salaping kailanma’y di mo mababayaran
Hindi ka isang Timawa
Alipin ka.

Nais mo bang akin pang ulitin?
Kahit maligo at maghugas ka, alipin ka pa rin.
Kahit magpagupit ka at magsuklay, alipin ka pa rin.
Kahit makakain ka ng tatlong beses sa isang araw o higit pa,
Mananali ka pa ring alipin.
Magbihis ka man nang magara,
Malalaman at mababatid pa rin nilang alipin ka.
Pagurin mo man ang sarili mo sa pagtatrabaho sa umaga’t sa gabi,
Walang magbabago, alipin ka pa rin sa ‘yong paggising.
Nagkaroon ka lang ng kaunting kaalaman sa sining, agham at mga batas,
Iniisip mo ng mahusay ka?
Huwag kang magpantasya
Alipin ka.

Alipin, huwag mong ipagmalaking mas magaling ka sa kanila.
Ihinto mo ang pag- astang May kaya.
Huwag mong ipagyabang na natatangi ka.
Hindi mo kayang iligtas ang mga kapwa mo alipin sa kanilang kaalipinan
Habang tinutuya at tinatapakan mo rin sila.
Wala kang karapatang mamuno sa kapwa mo
Kung ang asal at kilos mo'y masahol pa sa aso.
Hindi ka pinagpala, tulad ka lang ng iba
Utusan at alila.
Alipin ka.

Itigil mo ang ilusyong
Ang lahat ng uod ay nagiging magandang paruparo.
Di ito isang panaginip
Tigilan mo ang pangangarap
Hindi ka isang Maharlika.
Maging Sagigilid o Namamahay ka pa
Wala namang pinagkaiba
Alipin ka.
Alipin ka!

Ang Sabi ng Nanay ko

Huwag daw akong maging palasagot na bata
Hindi naman daw kasi ako abogado. 

Ang dami- dami ko raw laging sinasabi 
Madalas, wala naman sa katwiran. 

Salita lang daw ako nang salita
Pero kulang naman ako sa gawa.

Di raw bagay sa akin ang maging maarte
Di naman kasi kami mayaman.

Huwag daw akong masyadong pihikan sa pagkain
Matuto raw akong kainin kung ano lang ang nakahain.

Sabi niya, walang mararating ang taong tamad.
Tulungan ko raw ang aking sarili.

Huwag maging masyadong palaasa sa kapwa
Matutong kumilos at magsimula.

Magandang maging isang mabuting tagasunod
Subalit higit na mainam kung pagsikapan kong
Maging isang makataong tagapamuno.

Bilin niya, matuto raw akong makinig
Ihanda ko raw ang aking mga tainga sa suhestiyon ng iba.
Pero siguraduhin ko raw na dapat pakinggan din nila ako
Dapat marinig nila ang aking tinig
Sa magalang na paraan, dapat nilang malamang may opinyon din ako.

Maging mabait daw ako
Subalit huwag na huwag maging uto- uto
Sinabi niyang napakalaki ng pagkakaiba ng dalawa
Pwede kong gawin ang una at balewalain ang pangalawa.
Dapat lang na maging mabuti akong tao
Subalit di ko raw dapat laging sundin ang utos ng kapwa ko.

Matuto raw akong magpatawad
Hindi magandang mabuhay na puno ng sama ng loob
Hindi ginawa ng Diyos ang bawat umaga
Para lang magreklmo, mainis at magalit ako
Mabigat sa dibdib ang may kinikimkim na galit
Wala raw natutulong ang labis na pag- iisip.

Sabi ng Nanay ko, sikapin ko raw na ugaliing magpasalamat.
Sa Diyos, sa pamilya, sa kaibigan...sa lahat.
Sabi niya, ipagpasalamat ko rin kahit na ang pagkabigo
Dahil nabigyan pa rin naman daw ako ng pagkakataon
At di ako sumuko

Higit sa pagtuturo ng kabutihan,
Ng kabaitan,
At ng pagiging masunurin--
Ang kalakasan,
Katatagan ng loob
At pagkakaroon ng tiwala sa sarili
Ang labis kong ipinagpapasalamat.

Sabi ng Nanay ko, napakaswerte niya dahil naging anak niya kami.
Sabi ko, oo naman, walang duda.

Pero mas pinagpala kami dahil siya ang Nanay namin.
Sobra. 

MUSINGS OF A POWER TRIPPER

***Pangsiyam ko ng English poem ito. :D

These are my new and improved rules:  

I will require all of them to wear a uniform.

(I will provide the materials for now 

but I am going to deduct the payment from their salary, 

of course.)

Wearing of the Identification card will be mandatory.

 (Replacement for a lost card will cost 150 pesos.

Genius.)

Proper haircut for male employees will be observed.

(I will ask my secretary to put this in writing.

Great.)

A minute late will equate to thirty;

One thing more, thirty- one to fifty- nine minutes will be equal to an hour.

(Computation for the monetary deduction will be simpler;

chances of having a “bigger collection” is higher.

Amazing.)

Personal usage of company properties

like bond paper, ink, rubber bands, et cetera, et cetera,will be strictly prohibited.

(To avoid overspending, supplies will be closely monitored by my supervisors.

Good. Good.)

Benefits like bonuses, performance incentives and paid leaves

will be for the regular employees only.

(Hmmm...since most of them are contractual,

I will just terminate and re- hire them right after.

Or better yet, get another worker.

No one is indispensable, after all.)

My words are sacred.

I am the captain of this ship.

I helped built this company from scratch.

And I practically own everything here.

I know that they have no other option

But to follow.

And there is no way I will let anyone disobey me.

These are my new and improved, one-of-a-kind rules...for now.

Brilliant.

I will probably add more later.

DISMISSIVE

***Pangwalong English poem ko na yata ito. 
***Ang nagagawa ng pagiging bored. Bow...:)

ME to YOU:

Typical morning:

My day started with my same- old- same- breakfast

Black coffee... and that was it.

I didn't even bother to taste the fried rice

Or have a bite of that sodium enriched scrambled eggs

I just went to the bathroom right after

But it took me three, almost five minutes to pour my first bathwater.

Finally, I was awake...very much.

I put my pants on and tucked my shirt in.

I looked okay... actually more than okay.

I even had my tie on.

I looked clean, smart and polished.

I was almost done, I was about to leave

Only to find out that I would have to bend

To get my shoes under the bed...silly huh?

Then, I travelled for hmmmmm...

One...no, one and a half hours!

Stupid traffic!

Why is it so hard for our officials to get rid of it?

The weather here in the metro is scorching!

‘Think this midmorning

The temperature outside maxed at 30- 34 degrees celcius!

I arrived at the office feeling drab.

I had to perform the same routine

READ, COPY, PRINT.

READ, COPY, PRINT.

READ, COPY, PRINT.

Just like any other working Monday, Tuesday,

Wednesday, Thursday and Friday

Early lunch at about 11:30AM... thank God.

I was starving.

I only had coffee for breakfast. Remember?

I had a full meal, I think I deserved it.

But I had no more time for a power nap.

‘Took me an hour to finish my huge meal.

Back to work at 1PM.

Same thing... READ, COPY, PRINT.

Do you remember my boss?

The one I told you I had an argument with last week?

She’s absent today!

I wonder why? Hmmmm...

I logged out at exactly 5PM.

‘Took the metro train

'Cause I thought it would be faster and cooler.

I was wrong!

I was already in the station when I realized that

It was half past five-- rush hour!

‘Had to push, shove and hustle

Just to get inside that crowded train!

I just got home, I’m so tired.

‘Been missing you a lot.

How’s your day?

YOU to ME:

I’m good.

Thanks for asking.

I’m a bit busy right now.

I’ll get back to you later.

Eat your dinner.

Nambato ka na lang Sana

Di ‘yong iniwan mong magulo ang kama
Di ka man lang nagsalansan ng unan
Wala kang iniwang mainit na tubig para sa kape
Marumi ang banyo
Maagiw, makalat, maalikabok
Ilang araw ng di maayos ang bahay
Kahapon pa walang pagkain sa mesa
Kahapon pa kita hinihitay
Kahapon pa.

Pinabayaan mong nakatambak ang labada.
Natiis mong di na plantsahin ang mga damit ko.
Natuyo’t nabasa uit ang mga sinampay sa labas.
Wala nang nagwawalis sa mga dahong nalagas. 

Di ba sanay naman tayo sa palagiang pagtatalo?
Di na bago sa ‘tin ang madalas na away.
Akala ko isa lang ‘to sa maraming susunod pa?
Bakit parang sumuko ka na?
Ang bilis mong nagdesisyon
Parang di mo na nga pinag- isipan
Tuloy- tuloy kang naglakad palabas 
Para kang ipo- ipong dagling kumaripas.

Sana sinigawan mo na lang ako
Isinumbat mo na lang sana sa ‘kin ang lahat 
Ipinamukha mo na lang sana na ako ang mali
Pinuna mong wala akong ginagawang tama
Sana paulit- ulit mo na lang nilait ang buong pagkatao ko

Oo, malamang magbubulyawan tayo
Paniguradong maririnig na naman tayo ng mga kapitbahay
Higit pa sa tsismis ang aabutin natin. 
Pero di ba, wala naman tayong pakialam?
Sabi mo kasama na ‘yon sa sistema natin.
Pero bakit parang iba ang isang ito?

Ang tahimik mo.
Wala ka man lang sinabing kahit isang panlilibak. 
Ni hindi ka umimik nang nagtaas na ako ng boses. 
Tinanong naman kita kung may problema.
Ikaw nga itong di nagsalita.
Akala ko maayos na.
Nambato ka na lang sana
Di ‘yong iniwan mo akong nag- iisa.

Habang Hinihintay Kita

At nakaupo ako sa isang sulok

Tila nagmumukmok at nakatalungko lang sa isang tabi

Inaantabayanan ko ang paglabas mo sa munting silid

Bagaman madilim sa aking kinalalagyan

At ang bawat pasilyo ay parang walang patutunguhan

Higit ‘sang libo’t isang pangitain ang tumatakbo sa aking isipan:

Hinihintay kita

Habang tumutugtog ang piyano at biyulin

Habang lumalakad ka nang marahan

Sa saliw ng musikang pandalawahan

Kahit lumilipad na ang isip ko

Sa bawat minuto at segundong paglapit mo

Ito ang simula ng isang kwento

Batid kong higit pa ito sa isang panaginip

Dahil ito ang katuparan ng isang pangarap.

Hinihintay kita habang

Pawis na pawis ako

Hindi matapos- tapos ang atras- abanteng paglakad

Binabalot ng kaba ang buo kong katawan sa pag- aalala

Hindi magkamayaw sa pag- uunahan ang tibok ng puso ko

Nawawala ako sa ulirat

Dahil alam kong pati ikaw ay matagal nang nanabik.

Matagal natin siyang pinagdasal

Hinihintay kita sa paglabas mo, hinihintay ko kayo.

Hinhintay kita

Sa trabaho para sabay na tayong umuwi.

Malamang nasa bahay na rin ang mga bata

Kailangan na tayong magmadali.

Mahirap ang mabuhay at bumuhay

Ang punan ang mga pangangailangan ng bawat isa

Ang bigyan ng pag- aaruga at pagmamahal ang isang kapamilya.
Magiging masalimuot ang bawat yugto

Subalit sigurado naman akong hanggang sa pagtanda’y di ko ito haharaping nag- iisa.
Di ako natatakot kahit maging mabagal at makupad na ako
Sapagkat alam kong ako naman ang hihintayin mo.

Giliw, batid kong mahaba pa ang ating lalakbayin
Ang bawat larawan sa isipan ay kailangang pagsikapan

Upang magkaroon ng katotohanan

Napakasarap ang managinip at mangarap

Subalit dapat ay sabayan at samahan mo rin ako

Hindi naman masamang lunurin ang sarili sa mga masasayang pangitain

Ang busugin ang isipan ng maliligayang mithiin
Ang mahalaga lamang ay gawin natin ito habang pareho tayong gising.

THE ART OF SOCIAL CLIMBING

Starts with a salon-finished hairdo.
With the best treatment from the ace hair masters.
Then, put some makeup on
Fill your face with vibrant colors
Find the perfect symmetry
Hide your blemishes, conceal your secrets. 
Dress yourself up with fine fabrics
With those stunningly- made, branded apparels.
And please do not settle for some plain flats or sandals
Slip that Prada, Jimmy or Manolo on your pretty feet
After that, adorn yourself with the shiniest gold and the brightest diamond
Feel free to spray generous amount of expensive perfume all over your body
Then walk. But you should walk tall and proud. Slowly. 
For nobody else in your humble street could afford whatever you have on.
Let them drool. Let them praise you. Let them worship and envy you.
Do not go for any ordinary public transport, you should get a cab. 
Talk to the driver in English, give him a good tip. 
Off to your favorite coffee shop
Order and savor every sip of that famous Caramel Macchiato
For eight long hours. 
Just lounge. Pretend that you’re just waiting for your rich “friends”. 
Spend the rest of your day strolling around, mall hopping.
Swipe your credit card for as long as you want
Buy everything that your eyes desire as if there’s no tomorrow .
But be ready. Just be prepared when you get home. Because your landlord has finally decided to lock you out.

Kung Wala Kang Gagawin

Habambuhay kang magiging tagahanga
Nakaabang sa bawat pagdating niya’t pag- alis
Gigising ka sa bawat umaga 
Nang walang ibang nais kundi ang sundan siya
Mananatili kang isang usisero
Na nakamasid lang lagi at nakatanghod
Hindi ka aalis sa likod niya
Na para bang alila ka ng isang artista.

Isipin mo
Kung hindi ka kikilos
Magiging mas malungkutin ka
Dahil kahit nandiyan ka
Di ka naman niya nakikita.
Mas napapansin pa niya ang mga halaman at poste
Mas nararamdaman pa niya ang malamig na hangin
Baka mas may kiliting hatid pa ang ambong dumampi sa balat niya.

Alam mo
Hindi mo naman kailangang biglain
Higit na mas kapana- panabik ‘pag ginawa mo nang dahan- dahan
Hindi mo rin kailangang magmadali
Baka matakot naman siya sa ikikilos mo
Simulan mo sa paminsan- minsang pagtango
Kumustahin mo ang bawat umaga, tanghali, hapon at gabi niya
Ipakita mong lagi kang interasado sa mga ginagawa niya
Kung naiiyak na siya,
Bigyan mo ng panyo pero hayaan mo lang
Kapag masaya naman siya
Samahan mo sa pagtawa
At makinig ka lang lagi sa bawat kwento niya.

Dalawa lang naman ang maaaring mangyari
Ang palarin ka’t swertehin
O ang malugmok ka at malasin
Hindi madali ang sumuong sa ganitong laro.
Wala rin itong pangakong magandang bukas.
Tanging ang Diyos lang
Ang nakaaalam kung ano ang pwedeng mangyari.
Bagaman walang sigurado sa gagawin mo
Hindi ka tatandang tinatanong ang sarili mong,
“Paano kung may ginawa ako?”.

TO EPONINE

***Panglimang English poem ko na yata ito. Nakikiuso ako sa "Les Mis"...Hehehe. :D

Patience 

As they say is a virtue

And how generous of you 

'Cause you unselfishly gave an immense amount.

I admire the effort 

And your willingness to wait.

Your perpetual endurance

To put on a joyous face,

A cheerful dispositon,

A vibrant aura,

Amidst the Parisian war.

Facing hunger and strife

With a vain hope

Of a happy ending

With him, with your Monsieur.

Because he was your star

Your own French Cavalier

Your only Crown Prince

Your closest link

To paradise and eternal happiness

And your salvation

He was your reason for being

Your everything.

And you

You were his rock

His faithful friend, bestfriend

His guiding light

For a time, you were his partner

You were his "significant person"

Your name was his first cry

Everytime he’s in trouble.

And just like any other turbulent day or night

You would eagerly come to rescue.

You were happy, and contented

Because you were with him

He gave you his hand.

But for some outlandish reason…

She won his heart.

Though you never had that perfect blonde hair

That flawless, pristine skin

And the rags that you wore were a far cry from

Her fancy satin dresses and gowns

Though she had your man on her first musical note

Though they ended up together, forever

Think of this,

You gave a good fight

You already did your best.

Though it may seemed that God and the universe conspired

To make your life unfortunate and miserable,

It was never like that.

It was bound to happen.

Just remember, your song is the best,

Purest and finest

Declaration of unconditional love.

It is beyond beautiful.